Dag 20

Ontbijt in jullie hotel en check-out.
Per vaporetto via het Canale della Giudecca terug naar het treinstation Santa Lucia.Opslaan bagage in een kluis.Vervolgens hebben jullie nog de volledige dag voor bezoek aan Venetië, 3de verblijfsdag.’s Avonds nachttrein naar Stuttgart, accommodatie privé-slaapcabine met douche & WC.Ontbijt in jullie hotel en check-out.
Per vaporetto via het Canale della Giudecca terug naar het treinstation Santa Lucia.Opslaan bagage in een kluis.Vervolgens hebben jullie nog de volledige dag voor bezoek aan Venetië, 3de verblijfsdag.’s Avonds nachttrein naar Stuttgart, accommodatie privé-slaapcabine met douche & WC.

Hier komt ons verslag.

Verslag Dag 20Onze laatste dag in Italië dus beginnen we weer met een heerlijk ontbijt. Daarna inpakken, zien dat we niks vergeten, uitchecken en dan de laatste keer de Vaporetto nemen.Het was 10 toen we vertrokken op het eiland Lido di Venezia en het was al snikheet. Met valiezen sleuren tot 's avonds als de trein vertrekt is geen optie dus eerst naar het station om daar in de buurt onze bagage in een speciale Depot af te geven. Dan hadden we nog wat tijd te doden tot 20 uur 's avonds. Wat te doen? De hitte was enorm drukkend en je zag de bruingele vervuiling gewoon hangen. Niet echt gezond. In de volle zon en zonder een zuchtje wind, was vragen om problemen. Dus dan maar wat slenteren door schaduwrijke steegjes. Veel drinken (het water komt onderhand onze oren uit) en geregeld op een bankje in de schaduw uitpuffen. Een koele kerk binnen, een verborgen tuin maar van 12 tot 20 uur slenteren is écht wel lang. We konden ook niet meer met de Vaporetto het water op (waar altijd wel een frisse wind was) want onze 3-daagse kaart was maar geldig tot 12.18 uur dus ja, te voet dan maar. Hadden we op voorhand geweten dat die nachttrein zo zou tegenvallen, dan hadden we liever een dagtrein in de namiddag genomen richting België maar daarover dadelijk meer.Een terrasje doen (voor de zoveelste keer), een hapje eten waar er airco was, nog wat slenteren en nog een allerlaatste terrasje en dan was het eindelijk tjd om onze koffers op te halen en naar de trein te slenteren (van doorstappen was allang geen sprake meer door de drukkende hitte).Hoge verwachtingen maar oh jee, wat een teleurstelling. Een piepkleine slaapcoupé waar het bed al was opgemaakt, een piepkleine cel met douche, WC en een lavabo die ge opzij moest draaien als je naar het toilet wilde. Iemand met claustrofobie kreeg daar ter plekke een paniekaanval. Op onze vriendelijke vraag om het bed te wijzigen naar zetels om nog wat te lezen, onze blog te schrijven en wat te eten kregen we te horen dat het een nachttrein was en dus een slaapcoupé. Er werd dus verwacht dat ge als volwassene direct naar bed zou gaan (om 21 uur 's avonds dus) want de zetels mochten niet uitgetrokken worden. Company policy volgens de steward. Volgend probleem was dat de airco niet werkte. We moesten dan maar het raam open zetten en na een uur zou het dan wel werken (niet dus). Tja, dan kan het gordijn niet naar beneden dus zouden we héél vroeg wakker worden. We hadden dan wel een oogmaskertje gekregen maar dat hield niet alle licht tegen helaas.We waren zo moe dat we ons daar met moeite hebben bij neergelegd (letterlijk en figuurlijk). Wel hebben we eerst Bart van Triptailor op de hoogte gebracht.Die vond het ook beneden alle peil en gaat een officiële klacht indienen bij de hoofdzetel in Wenen. Benieuwd of we daar nog iets van te horen krijgen.Dan maar eerst een frisse douche nemen. Of toch proberen. Als je op de knop voor het water drukte, kreeg je zo'n 5-10 seconden water en dan stopte het. De temperatuur van het water regelen was ook niet zoals het hoorde en jezelf afdrogen kon al helemaal niet in die kleine cel. Dus moesten we dat doen in de supersmalle coupé waar je je amper kon draaien en het gordijn dus niet naar beneden kon en we het gevoel hadden op een perron te staan. Het waren dan wel gespiegelde ruiten maar toch, een goed gevoel geeft dat niet.We konden niet echt goed zitten op 1 bed dus Papsie klom dan maar op het laddertje om in het bovenste stapelbed te kruipen. Dan nog proberen het veiligheidsnet vast te maken zodat hij er niet uit kon vallen en dus toch maar proberen te slapen. Proberen is het juiste woord want veel slaap kregen we niet. Véél te warm, geen zuurstof genoeg en het gesnurk vanuit de coupé naast ons. We hoopten nog op wat rust maar daarover meer in ons volgende verslag.